Ella Wheeler Wilcox:
(5 november 1850 – 30 oktober 1919).
Amerikaanse schrijfster en dichteres. Haar werken omvatten de bundel Poems of Passion en het gedicht “Solitude”, dat de regels bevat “Lach, en de wereld lacht met je mee; huil, en je huilt alleen.” Haar autobiografie, The Worlds and I, werd gepubliceerd in 1918, een jaar voor haar dood.
Ik zal mijn augustusdagen achter me laten met mijn meidagen, noch proberen ze naar de herfst te slepen, noch zweer ik hoop wanneer ik het me maar herinner. Nu hebben violet en roos hun langste tijd gehad. Ik pluk de nuchtere asters met goede gratie en noem september niets anders dan september.
Het gedicht gebruikt de overgang van zomer naar herfst als metafoor voor gracieus ouder worden. De spreekster besluit zich niet vast te klampen aan de jeugd of deze te lang te laten voortduren:
– “Ik zal mijn augustusdagen achter me laten met mijn mei” — ze laat zowel haar lente (jeugd) als haar nazomer (nog steeds energieke volwassenheid) los in plaats van ze kunstmatig te verlengen.
– “En ik zal er ook niet naar streven ze naar de herfst te slepen” — ze zal niet doen alsof ze nog jong is.
– “En ik zal niet zweren dat ik hoop als ik het me alleen maar herinner” — ze zal nostalgie niet verhullen als toekomstgerichte hoop; ze is eerlijk over het feit dat ze nu terugkijkt, niet vooruit.
– “Viooltje en roos hebben hun tijd gehad” — de bloemen van de lente en de zomer (jeugd, romantiek, passie) zijn al uitgebloeid en verwelkt.
– “Ik zal de soberdere asters met gratie plukken” — asters zijn eenvoudigere herfstbloemen; Ze kiest ervoor om deze rustigere, latere levensfase gewillig te omarmen in plaats van er een hekel aan te hebben.
– “Noem september niets dan september” — de kernregel: ze weigert te doen alsof september nog steeds zomer is. Ze accepteert elk seizoen — en elke levensfase — precies zoals het is, zonder ontkenning of wensdenken.
Oorsprong:
De regels vormen het afsluitende sextet van een sonnet van veertien regels getiteld “September”.
Het octaaf (de eerste helft, niet in uw oorspronkelijke citaat) beschrijft hoe het leven van de spreekster eindelijk zijn “lange stralende zomer” bereikt en hoe ze de herfst ziet naderen — niet met vorst of kou, maar met een kalmte die pas komt als de “koortsachtige zonnewende” van jeugdige passie voorbij is. Het staat in haar “Complete Poetical Works” (Delphi Classics-editie, p. 1135).
Auteur:
Ella Wheeler Wilcox (1850-1919),
de populaire Amerikaanse dichteres die vooral bekend is van regels als “Lach, en de wereld lacht met je mee.”
