John Dewey:
(Burlington, 20 oktober 1859 – New York, 1 juni 1952).
Amerikaans filosoof, psycholoog en pedagoog.
Zijn werk leverde onder andere belangrijke bijdrage aan de pedagogische wetenschappen, de opvoedingsfilosofie en de filosofische stroming van het pragmatisme.
Dewey wordt ook vaak beschouwd als de vader van het functionalisme. Dit is een school binnen de psychologie die zich toespitst op de functie van de bewuste ervaring en het gedrag. Door sommigen wordt hij tevens genoemd als een van de belangrijkste filosofen van de 20e eeuw.
De belangrijkste houding die kan worden gevormd, is die van het verlangen om te blijven leren.
Het zelf is niet iets kant-en-klaars, maar iets dat voortdurend wordt gevormd door de keuze van handelingen.
Het mysterie is dat de wereld is zoals ze is – een mysterie dat de bron is van alle vreugde en alle verdriet, van alle hoop en angst, en de bron van zowel creatieve als degeneratieve ontwikkeling. De contingentie van alles waarin de tijd een rol speelt, is de bron van pathos, komedie en tragedie.
Dit citaat onderzoekt de diepgaande aard van de werkelijkheid en onze menselijke ervaring daarin. Hier volgt een overzicht van de belangrijkste thema’s:
– Het mysterie van het bestaan:
De eerste zin benadrukt het inherente mysterie van de wereld zoals die is. Dit simpele feit – dat er überhaupt iets bestaat, en op de specifieke manier waarop het bestaat – is een bron van ontzag en verwondering.
– De bron van emotie:
Dit mysterie is niet zomaar een abstract concept; het is de wortel van onze diepste emoties. Onze vreugde, verdriet, hoop en angst komen allemaal voort uit deze fundamentele onzekerheid en de onvoorspelbare aard van de wereld.
– De bron van verandering:
Het citaat suggereert dat dit mysterie ook de drijvende kracht is achter ontwikkeling, zowel positief (creatief) als negatief (degeneratief). Onze pogingen om dit mysterie te begrijpen en ermee om te gaan, leiden tot groei en verval.
– De rol van tijd en toeval:
De tweede zin introduceert de cruciale concepten tijd en toeval. “Toeval” betekent dat dingen anders hadden kunnen lopen; niets is gegarandeerd. Het verstrijken van de tijd zorgt ervoor dat alles tijdelijk en aan verandering onderhevig is.
– Pathos, komedie en tragedie:
Deze combinatie van onzekerheid en vergankelijkheid vormt de kern van de menselijke ervaring:
– Pathos:
Het gevoel van medelijden en verdriet, vaak gerelateerd aan de vergankelijkheid van het leven.
– Komedie:
De humor die schuilt in de onverwachte wendingen van het leven, de absurditeit van onze pogingen om het oncontroleerbare te beheersen.
– Tragedie:
Het lijden en verlies dat onvermijdelijk optreedt in een wereld die gekenmerkt wordt door toeval en het verstrijken van de tijd.
In essentie suggereert het citaat dat juist de onvoorspelbaarheid en vergankelijkheid van het bestaan het leven zo rijk, complex en gevuld met zowel schoonheid als lijden maken.
Oorsprong en auteur:
Dit citaat wordt toegeschreven aan de Amerikaanse filosoof en onderwijsvernieuwer John Dewey (1859-1952).
Het is te vinden in zijn werk getiteld “Experience and Nature” (1925). In dit boek onderzoekt Dewey de relatie tussen de menselijke ervaring en de natuurlijke wereld. Hij betoogt dat filosofie geworteld moet zijn in alledaagse ervaringen en dat de wereld een proces van voortdurende verandering en ontwikkeling is. Dit citaat vat zijn visie op de wereld als een dynamische, toevallige en uiteindelijk mysterieuze plek perfect samen.
