Lucy Larcom:
(5 maart 1824 – 17 april 1893).
Amerikaanse lerares, dichteres en schrijfster.
Ze was een van de eerste leraressen aan Wheaton Female Seminary (nu Wheaton College) in Norton, Massachusetts, waar ze lesgaf van 1854 tot 1862. In die tijd was ze medeoprichtster van Rushlight Literary Magazine, een studententijdschrift dat nog steeds wordt uitgegeven. Van 1865 tot 1873 was ze redacteur van het in Boston gevestigde Our Young Folks, dat in 1874 fuseerde met St. Nicholas Magazine. In 1889 publiceerde Larcom een van de bekendste verslagen van haar jeugd in New England, A New England Girlhood, dat vaak wordt gebruikt als referentie bij het bestuderen van de Amerikaanse jeugd in de antebellumtijd; de autobiografische tekst gaat over de eerste jaren van haar leven in Beverly Farms en Lowell, Massachusetts.
June valt in slaap op haar baar met bloemen. Tevergeefs worden dauwdruppels over haar besprenkeld, tevergeefs willen winden haar weer tot leven wekken, haar uren zijn geteld op de bloemenwijzerplaat.
Het gedicht personifieert de maand juni als een stervende vrouw die op haar eigen baar van bloemen in slaap valt — een baar die ze zelf heeft gemaakt, want dit is de mooiste maand van het jaar. Het beeld is weemoedig maar ook sereen: juni gaat niet weerstand biedend de dood tegemoet.
De afzonderlijke beelden:
– “Haar baar met bloemen” — juni sterft op de weelderige bloemen die zij zelf heeft voortgebracht; de overvloed is tegelijk haar graf.
– “Tevergeefs worden dauwdruppels over haar besprenkeld” — dauw, het klassieke symbool van verfrissing en nieuw leven, kan haar niet redden.
– “Tevergeefs willen winden haar weer tot leven wekken” — de wind, symbool van adem en geest, is evenzeer machteloos.
– “Haar uren zijn geteld op de bloemenwijzerplaat” — dit verwijst naar de zogenaamde ‘horologium florae’ of bloemenklok, een concept dat teruggaat op de Zweedse botanicus Linnaeus: hij stelde vast dat verschillende bloemen op vaste tijden van de dag open- en dichtgaan, zodat men in theorie de tijd aan de natuur kan aflezen.
Het is in wezen een elegie voor de vergankelijkheid van de schoonste maand, in de sfeer van het Amerikaanse negentiende-eeuwse transcendentalisme: de natuur als bezielde, stervende koningin, mooi juist ‘omdat’ zij vergaat.
Oorsprong:
De tekst is het openingskwatrijn van het gedicht “The Death of June”. Het gedicht gaat verder met de komst van haar zuster juli — ongeduldig, met gloeiende lippen en uitgestrekte armen — maar haar hete adem laat de bloesems juist verwelken. Juni is dood, maar het is een vredige dood: haar vrolijkste kransen heeft ze zelf geweven voor haar eigen begrafenis. Wat overblijft zijn wilde geraniums bij de beek, laurier in de bossen en waterlelies die nauwelijks op tijd opengaan om juni nog een laatste blik te gunnen. Het verscheen in vooraanstaande tijdschriften zoals “Harper’s” en “The Atlantic Monthly”.
Auteur: Lucy Larcom (1824–1893).
Een Amerikaanse dichteres, abolitionist en lerares uit Beverly, Massachusetts. Haar vader, een zeeman, stierf vroeg, waarna haar moeder het gezin naar Lowell verhuisde. Larcom begon al op elfjarige leeftijd in de textielfabrieken te werken, waar haar gedichten en verhalen voor het eerst verschenen in periodieken zoals het “Lowell Offering”. Later werd ze lerares, eerst in Illinois en daarna aan het Wheaton Seminary in Norton, Massachusetts. Ze behoorde tot de kring rond dichter John Greenleaf Whittier en schreef vanuit een diep transcendentalistisch en religieus gevoel voor de natuur als spiegel van het goddelijke.
Als april opzij stapt voor mei, glinsteren alle regendruppels als diamanten, verse viooltjes openen zich elke dag voor een nieuwe vogel, elk uur dat we luisteren.
– “Als april opzij stapt voor mei”
– april maakt plaats voor mei;
– de late lente gaat over in een vollere, warmere bloeitijd.
– “glinsteren alle regendruppels als diamanten”
– lenteregen wordt niet somber voorgesteld, maar als iets moois en kostbaars;
– een typisch romantisch natuurbeeld.
– “verse viooltjes openen zich elke dag”
– bloemen staan voor vernieuwing, groei en dagelijkse ontluiking.
– “voor een nieuwe vogel, elk uur dat we luisteren”
– elk uur brengt een nieuw geluid, een nieuwe vogelzang;
– dit benadrukt levendigheid, verwachting en aandacht voor de natuur. 🖋️ Oorsprong: Voor zover dit citaat te herleiden is:
– het is ‘waarschijnlijk een vertaling of parafrase’ van een Engelse versregel;
– het is ‘niet echt een spreekwoord’ in de klassieke zin;
– het wordt meestal verbonden met ’19e-eeuwse natuurpoëzie’.
De vermoedelijke Engelse vorm luidt ongeveer:
“When April steps aside for May,
like diamonds all the raindrops glisten;
fresh violets open every day;
to some new bird each hour we listen.”
👩🏫 Auteur: Lucy Larcom (1824–1893) past hier goed bij.
Wie was zij?
– Amerikaanse dichteres, schrijfster en pedagoge
– bekend om:
– natuurlyriek
– religieuze en morele poëzie
– gedichten voor jongere lezers en bloemlezingen
Waarom deze toeschrijving aannemelijk is:
– de toon is typisch ’19e-eeuws, melodieus en natuurgericht’
– Lucy Larcom schreef inderdaad veel over ‘seizoenen, bloemen en vogels’;
– deze regels worden vaak aan haar gedicht ‘May’ toegeschreven.
⚠️ Kleine nuance: Omdat zulke regels vaak in:
– bloemlezingen,
– schoolboeken,
– citatensites,
– en vertaalde verzamelingen
terechtkomen, circuleren ze soms in ‘licht afwijkende versies’. Daardoor kan:
– de precieze formulering verschillen;
– de vertaling vrij zijn;
– de bron soms zonder context worden overgenomen.
Dus het veiligste is om te zeggen: Het is waarschijnlijk geen oud gezegde, maar een poëtisch citaat, doorgaans toegeschreven aan Lucy Larcom, vermoedelijk uit het gedicht “May”.
