Emily Elizabeth Dickinson:
(10 december 1830 – 15 mei 1886).
Amerikaanse dichteres wier werk tezamen met dat van Walt Whitman een nieuw tijdperk in de Amerikaanse poëzie inluidde: het modernisme. Hoewel ze een teruggetrokken leven leidde en gedurende haar actieve jaren weinig bekendheid verwierf, erkende men haar na haar dood als een van de belangrijkste en invloedrijkste figuren uit de Amerikaanse dichtkunst.
Het is ook november. De middagen zijn laconieker en de zonsondergangen strenger, en de lichten van Gibraltar maken het dorp vreemd.
Het Baccalaureaat van september – een combinatie van krekels, kraaien en terugbliksels. En een huichelachtig briesje dat hints geeft zonder te veronderstellen.
Het gedicht gebruikt “Baccalaureate” – een term voor een diploma-uitreiking of de bijbehorende toespraak – als metafoor voor september zelf, gezien als een soort seizoensgebonden afsluiting of overgangsmoment: een moment van terugblik en balansopmaak. Ze somt op waaruit september bestaat: het wegstervende geluid van krekels, kraaien die overvliegen en een sfeer van reflectie (terugkijken op de zomer). Dan is er nog de “dissembling Breeze” (de bedrieglijke bries): een wind die iets lijkt te beloven (de kilte van een vroege herfst, een naderende verandering) zonder dat ooit expliciet uit te spreken. Ze noemt dit een “Innuendo sear” – een verschrompelde, vervaagde toespeling op wat ten einde loopt – en stelt dat het effect ervan is dat het hart zijn lichtheid opzijzet (“zijn plezier opbergt”) en zich tot bezinning zet, oftewel “filosoof wordt”.
Herkomst:
Dickinson schreef het ergens tussen begin en midden jaren 1870 (Ralph W. Franklin plaatst het in “The Manuscript Books of Emily Dickinson” bij haar laatste grote manuscriptreeksen, of groeperingen die nauw verwant zijn aan haar zogenaamde “fascicles” of bundelingen). Zoals bijna al haar poëzie werd het niet tijdens haar leven gepubliceerd; Dickinson schreef privé bijna 1800 gedichten, waarvan er minder dan een dozijn in druk verschenen vóór haar dood in 1886. Dit specifieke gedicht dook later op in publicaties uit het begin van de 20e eeuw (het verschijnt onder meer in herdrukken van “The Youth’s Companion” uit de periode rond 1945, en in de variorum- en Johnson-edities uit 1955 en 1960). Hierdoor zijn er soms kleine verschillen in interpunctie en hoofdlettergebruik tussen de versies te zien: Dickinsons oorspronkelijke gedachtestreepjes en hoofdletters werden door vroege redacteuren vaak “genormaliseerd”, voordat onderzoekers terugkeerden naar haar manuscripten voor nauwkeurigere transcripties.
Auteur: Emily Dickinson.
Het citaat komt (licht gewijzigd) voor in de openingsregels van haar korte gedicht “September’s Baccalaureate”, gecatalogiseerd als gedicht “1271” in de standaardnummering (de Franklin-editie; het is ook genummerd in de Johnson-editie van haar verzamelde gedichten). Het volledige gedicht luidt:
> Het baccalaureaat van september
> Is een samenspel
> Van krekels — kraaien — en terugblikken
> En een bedrieglijke bries
> Die zinspeelt zonder stellig te zijn —
> Een scherpe toespeling
> Die het hart zijn pret doet staken
> En tot filosoof maakt.
Er is een licht in de lente, dat niet aanwezig is in het gehele jaar. In geen andere periode, wanneer maart er nauwelijks is.
Foto: Tomoko Uji. Betekenis 🌸: De zin “Er is een licht in de lente, dat niet aanwezig is in het gehele jaar. In geen andere periode, wanneer maart er nauwelijks is,” spreekt over de unieke en vluchtige aard van het vroege voorjaar. “Een licht in de lente, dat niet aanwezig is in het gehele jaar”: Dit verwijst naar een specifieke sfeer, een gevoel, of zelfs een fysiek soort licht dat alleen in die prille lentetijd te vinden is. Het kan de zachte, nog wat schuwe zon zijn na de winter, de frisse, heldere lucht, of het sprankelende gevoel van nieuw begin. Het is een sensatie die uniek is voor die periode en niet door het jaar heen constant is. “In geen andere periode, wanneer maart er nauwelijks is”: Deze toevoeging benadrukt de vergankelijkheid en de precisie van deze waarneming. Het is niet zomaar de hele lente, maar specifiek de overgangsperiode voordat maart echt goed op gang is gekomen. Het is het moment waarop de winter net begint te wijken, maar de volle bloei van de lente nog moet komen. Er hangt een belofte in de lucht, een verwachting, die later in het seizoen verandert in werkelijkheid en daarmee zijn unieke glans verliest. Het is de kwetsbaarheid en de hoop van de eerste signalen van de lente. Kortom, het gezegde vangt de essentie van een specifieke, vluchtige schoonheid en sfeer die alleen in het prille begin van de lente, vaak nog in februari of begin maart, te vinden is. Oorsprong en Auteur: Emily Dickinson ✍️: Deze zin is afkomstig van de beroemde Amerikaanse dichteres Emily Dickinson (1830–1886). Het Gedicht: De exacte quote komt uit haar gedicht dat begint met de regel “There’s a certain Slant of light”. Het staat bekend als “Poem 258” of “There’s a certain Slant of light” (haar gedichten werden vaak genummerd omdat veel van haar werk pas na haar dood werd gepubliceerd en getiteld). De Complete Strofe (in het Engels):
There’s a certain Slant of light,
Winter Afternoons –
That oppresses, like the Heft
Of Cathedral Tunes –
Heavenly Hurt, it gives us –
We can find no scar,
But internal difference –
Where the Meanings, are –
None may teach it – Any –
‘Tis the Seal of Despair –
An imperial affliction
Sent us of the Air –
When it comes, the Landscape listens –
Shadows – hold their breath –
When it goes, ’tis like the Distance
On the look of Death –
De Nederlandse vertaling, lijkt een vrije interpretatie of een variant te zijn. De oorspronkelijke Engelstalige versie verwijst specifiek naar het licht op “Winter Afternoons” (winternamiddagen), en beschrijft het als een “Heavenly Hurt” of een “imperial affliction”. Het gaat over een licht dat een diepe, interne verandering teweegbrengt, een “internal difference”. Het gezegde lijkt de geest van Dickinson’s waarneming van een uniek en stemmig licht te vangen, maar verplaatst de focus specifiek naar de vroege lente in plaats van de winter. Het kan zijn dat iemand deze interpretatie heeft gemaakt, geïnspireerd op Dickinson’s stijl en haar gevoeligheid voor natuurlijke fenomenen. Echter, de formulering over “wanneer maart er nauwelijks is” klinkt zeer specifiek en prachtig. Emily Dickinson stond bekend om haar observaties van de natuur, de dood, onsterfelijkheid en haar unieke stijl met onregelmatige hoofdletters en streepjes. Haar werk is vaak introspectief en diepgaand. Het is fascinerend hoe poëzie ons kan inspireren en hoe haar essentie in verschillende vormen en interpretaties kan voortleven! 🌄
De woorden die door gelukkige mensen worden gesproken, vormen een onbeduidende melodie. Maar de woorden die gevoeld worden door hen die zwijgen, zijn prachtig.
Maar is de maand van verwachting.
The things we do not know
Themselves are coming most of all
In just a little show –
That opens like a Pod, or Pad,
And holds the Flower after
For an hour, or a day,
Then leaves the Play to Winter –
Except the little Seed,
That opens up in Spring,
And has a new and stronger life,
And always will begin.
Hoewel er soms kleine variaties zijn in de citering, is de essentie dat maart een maand van afwachting en ontluikend leven is, duidelijk aanwezig in haar werk. Emily Dickinson stond bekend om haar observaties van de natuur en de cycli van het leven, dood en spiritualiteit, en dit gedicht past perfect binnen haar oeuvre.
