Ray Douglas Bradbury:
(22 augustus 1920 – 5 juni 2012).
Amerikaans schrijver en scenarioschrijver. Een van de meest gevierde Amerikaanse schrijvers van de 20e eeuw. Hij werkte in verschillende genres, waaronder fantasie, sciencefiction, horror, mysterie en realistische fictie.
Bradbury is het meest bekend om zijn roman Fahrenheit 451 (1953) en zijn verhalenbundels The Martian Chronicles (1950), The Illustrated Man (1951) en The October Country (1955). Andere opmerkelijke werken zijn de coming of age roman Dandelion Wine (1957), de duistere fantasie Something Wicked This Way Comes (1962) en de gefictionaliseerde memoires Green Shadows, White Whale (1992). Hij schreef en adviseerde ook scenario’s en televisiescripts, waaronder Moby Dick en It Came from Outer Space. Veel van zijn werken werden bewerkt tot televisie- en filmproducties en stripboeken. Bradbury schreef ook poëzie die in verschillende bundels is gepubliceerd, zoals They Have Not Seen the Stars (2001).
Allereerst was het oktober – een zeldzame maand voor jongens.
Je lacht, je danst in het rond, je roept, maar niet lang daarna gaat de zon onder. Er valt sneeuw, maar niemand ziet het, op een middag in augustus.
De passage vat een complete menselijke levenscyclus samen in één zomermiddag. Het begint met de euforische schok van zelfbewustzijn — “Explosie! Schok! Verlichting! Vreugde!” — het moment waarop een persoon (in de roman een kind) zich werkelijk realiseert: ‘Ik leef’. Dat besef brengt pure, onbewuste vitaliteit met zich mee:
lachen, dansen, schreeuwen.
Dan komt de ommekeer:
“de zon gaat onder.”
Dit is een metafoor voor sterfelijkheid — het onvermijdelijke vervagen van die eerste extatische levendigheid, of het nu door ouderdom, verlies of simpelweg het verstrijken van de tijd komt.
Het laatste beeld is het vreemdste en krachtigste:
“sneeuw valt, maar niemand ziet het, op een augustusmiddag.”
Sneeuw midden in de zomer is een paradox — de winter (dood, einde) is al aanwezig, zelfs op het hoogtepunt van de zomerse warmte en het licht, maar valt onopgemerkt omdat we te veel opgaan in het leven om het op te merken. De suggestie is dat verval en sterfelijkheid altijd stilletjes gaande zijn, zelfs in onze meest levendige momenten — we beseffen het alleen pas later.
Oorsprong:
De zin komt uit Ray Bradbury’s roman “Dandelion Wine” uit 1957, een semi-autobiografisch, lyrisch boek over de zomer van 1928 van de twaalfjarige Douglas Spaulding in het fictieve Green Town, Illinois — gebaseerd op Bradbury’s eigen geboorteplaats Waukegan, Illinois. De roman gebruikt één zomer als een uitgebreide metafoor voor een volwaardig mensenleven:
geboorte (het begin van het seizoen), intens leven (hoogzomer) en de stille nadering van de sterfelijkheid (het vervagen richting de herfst).
Auteur:
Ray Bradbury (1920-2012), de Amerikaanse auteur die vooral bekend is van “Fahrenheit 451” en “The Martian Chronicles”. “Dandelion Wine” wordt beschouwd als een van zijn meest persoonlijke en poëtische werken, gewaardeerd juist vanwege dit soort zintuiglijke, emotioneel geladen proza over de kindertijd, herinneringen en het verstrijken van de tijd.
Ik denk niet dat de robots het overnemen. Ik denk dat de mannen die met speelgoed spelen het hebben overgenomen. En als we het speelgoed niet uit hun handen nemen, zijn we gek.
