Lucy Maud Montgomery:
(30 november 1874 – 24 april 1942).
Gepubliceerd als L. M. Montgomery, was een Canadese schrijfster die het meest bekend werd door een verzameling romans, essays, korte verhalen en poëzie, te beginnen in 1908 met Anne of Green Gables. Ze publiceerde 20 romans, 530 korte verhalen, 500 gedichten en 30 essays.
Het was november, de maand van karmozijnrode zonsondergangen, vertrekkende vogels, diepe, droevige hymnen van de zee, hartstochtelijke windliederen in de dennenbomen.
Het was een heerlijke middag, een middag zoals alleen september kan voortbrengen als de zomer zich heeft teruggetrokken voor nog een dag vol dromen en glamour.
De rest van de vakantie was er bijna geen dag dat ze er niet naar toe gingen. Bij voorkeur op de lange, rokerige, verrukkelijke augustusavonden wanneer de witte motten over de boerenwormkruid plantage zeilden, en de gouden schemering vervaagde tot schemering en paars over de groene hellingen daarachter, en vuurvliegjes hun goblin-fakkels bij de vijver aanstaken.
Een verkoudheid in het hoofd in juni is immoreel.
Ik vraag me af hoe het zou zijn om in een wereld te leven waar het altijd juni was.
Je moet onthouden om dankbaar te zijn. Maar in mei kan men gewoon niet anders dan dankbaar zijn dat we leven, al was het maar voor niets.
November is meestal zo’n onaangename maand, alsof het jaar er plotseling achter was gekomen dat ze oud werd en niets anders kon doen dan huilen en piekeren. Dit jaar wordt gracieus oud, net als een statige oude dame die weet dat ze charmant kan zijn, zelfs met grijs haar en rimpels. We hebben heerlijke dagen gehad en heerlijke schemeringen.
Ik ben zo blij dat ik in een wereld leef waar oktober bestaat.
Sneeuw in april is afschuwelijk”, zegt Anne. “Als een klap in je gezicht toen je een kus verwachtte.”
Vandaag is een dag die van juni in april is gevallen.
Maart brak die winter aan als de meest zachtmoedige en zachtaardige lammeren, met dagen die fris en goudkleurig en tintelend waren, elk gevolgd door een ijzige roze schemering die geleidelijk opging in een elfenland van maneschijn.
Maart kwam die winter binnen als het zachtmoedigste en mildste lammetje, en bracht dagen die helder, goudkleurig en tintelend waren, elk gevolgd door een ijzig roze schemering die zich geleidelijk verloor in een elfenland van maneschijn.
Tijdens hun zwerftocht legden ze alle mysteries en magie van een maartavond vast. Het was heel stil en mild, gehuld in een grote, witte, sombere stilte – een stilte die toch doorspekt was met vele kleine zilveren geluidjes die je kon horen als je evenveel met je ziel als met je oren luisterde. De meisjes liepen door een lang gangpad met dennenbomen dat regelrecht naar het hart van een dieprode, overvloeiende winterzonsondergang leek te leiden.
Maar er is altijd een novemberperiode nadat de bladeren zijn gevallen, waarin ze het bijna onfatsoenlijk vond om het bos binnen te dringen, omdat hun aardse glorie was verdwenen en hun hemelse glorie van geest en zuiverheid en witheid nog niet over hen was gekomen.
