Thomas Hood:
(23 mei 1799 – 3 mei 1845).
Engelse dichter, auteur en humorist, vooral bekend om gedichten als “The Bridge of Sighs” en “The Song of the Shirt”. Hood schreef regelmatig voor The London Magazine, Athenaeum en Punch. Later publiceerde hij een tijdschrift dat grotendeels uit zijn eigen werken bestond. Hood, die nooit een robuust gestel had gehad, raakte op 41-jarige leeftijd invalide en stierf op 45-jarige leeftijd. William Michael Rossetti noemde hem in 1903 “de beste Engelse dichter” tussen de generaties van Shelley en Tennyson. Hood was de vader van toneelschrijver en humorist Tom Hood (1835–1874) en kinderboekenschrijfster Frances Freeling Broderip (1830–1878).
Geen schaduw, geen glans, geen vlinders, geen bijen, geen fruit, geen bloemen, geen bladeren, geen vogels – november!
– 🌫️ Thema:
Het gedicht is een satirische klaagzang over de ‘grauwheid van november’ in Engeland — een maand die verstoken is van zonlicht, warmte, kleur en leven.
– 🔁 Structuur:
Hood hanteert een meedogenloze ‘anafoor’ (de herhaling van “No…”)
om een ritmische, bijna komische opeenstapeling van gemis te creëren — wat de totale troosteloosheid onderstreept.
– 🎭 Toon:
Hoewel het somber aandoet, schuilt er een ‘speelse, ironische ondertoon’ in — kenmerkend voor Hood, die de ellende van deze maand op humoristische wijze uitvergroot.
– 🍁 De uitsmijter:
De laatste regel, simpelweg “November!”, fungeert als de clou van het gedicht — het onthult dat al deze ontkenningen slechts één ‘gewone maand’ beschrijven, waardoor de wanhoop bijna komisch wordt.
🌟 Waarom het gedicht herinnerd wordt:
– Het wordt vaak geciteerd of aangehaald in ‘almanakken, literaire bloemlezingen en seizoensgebonden teksten’ over de overgang van de herfst naar de winter.
– Het verwoordt een ‘universeel, herkenbaar gevoel’ — die kille “tussenfase” van de late herfst, waarin de levendigheid van de zomer is verdwenen, maar de schoonheid van de winter (sneeuw, feestdagen) nog op zich laat wachten.
✍️ Auteur & Herkomst:
Deze passage is afkomstig uit de slotstrofe van het gedicht “No!”, geschreven door de Engelse dichter Thomas Hood (1799–1845) en voor het eerst gepubliceerd in 1844.
Hood stond bekend om zijn vermogen om ‘geestigheid, woordspelingen en melancholie’ te verweven — hij gebruikte vaak humor om donkerdere of somberdere thema’s te verkennen (zeer passend voor een gedicht over de troosteloosheid van november!).
🍂 “Geen schaduw, geen zonneschijn…”
📜 Het volledige gedicht (slotstrofe):
> Geen zon — geen maan! > Geen ochtend — geen middag —
> Geen dageraad — geen schemering — geen enkel dagdeel —
> Geen hemel — geen aards uitzicht —
> Geen verte die blauw kleurt —
>
> Geen weg — geen straat — geen ‘overkant’ —
> Geen einde aan welke rij huizen dan ook —
> Geen aanwijzing waar de halvemaanvormige straten heen leiden —
>
> Geen top op enige kerktoren —
> Geen herkenning van bekende gezichten —
> Geen beleefdheden om hen te begroeten —
> Geen manier om hen te kennen! —
>
> Geen post — geen bericht —
> Geen nieuws van verre kusten —
> Geen park — geen promenade — geen verfijnde middagcultuur —
> Geen gezelschap — geen adel —
>
> Geen warmte, geen vrolijkheid, geen gezond en behaaglijk gevoel,
> Geen comfortabel gevoel in enig lichaamsdeel —
> Geen schaduw, geen zonneschijn, geen vlinders, geen bijen,
> Geen vruchten, geen bloemen, geen bladeren, geen vogels —
> November! In het Engels klinkt het veel fraaier doordat wat bij ons vertaald is met “Geen”, in het Engels “No” is, waardoor je het ritmische “No, no, no ,no ,no……november” krijgt.
