Quintus Curtius Rufus:
(?-53)
Romeins senator (ook benoemd tot consul als homo novus) en historicus die leefde onder het principaat en een geschiedenis van Alexander de Grote schreef.
Een bange hond blaft harder dan dat hij bijt.
Het gezegde is een metafoor over mensen, niet over honden. Het suggereert dat degenen die ‘bang of onzeker’ zijn dit vaak compenseren met luide, agressieve houdingen, maar hun geblaf (bedreigingen, gebrul, bravoure) overtreft hun beet (werkelijke bereidheid of vermogen om door te gaan met actie). Kortom: ‘de luidste bedreigingen komen vaak van de meest angstige, niet van de gevaarlijkste.’
Herkomst:
De regel verschijnt in het Latijn als:
“Canis timidus vehementius latrat quam mordet”
Het komt uit “Historiae Alexandri Magni” (“De geschiedenis van Alexander de Grote”), een verslag van tien boeken over Alexanders leven en veroveringen (vandaag zijn alleen de boeken 3–10 bewaard gebleven). Het is het soort kernachtige, moraliserende aforisme dat in het verhaal terechtkomt – hetzij als autoritair commentaar of in de mond van een personage – en reflecteert op lafheid, gebrul en loze dreigementen.
Het is vermeldenswaard dat dit verschilt van de meer bekende Engelse spreekwoordtraditie rond ‘blaffende honden bijten zelden’ of ‘een blaffende hond bijt nooit’, die afzonderlijk werd ontwikkeld – het vroegste gedrukte verslag van de vroegere sporen uit 1719 in Abel Boyer’s ‘Dictionaire royal’, en de laatste werd verzameld door Tudor-hoveling John Heywood in zijn verklarende woordenlijst uit 1550, ‘Thersytes’. De specifieke formulering ‘bange/timide hond blaft harder’ gaat echter duidelijk terug tot de oudheid via Curtius Rufus.
Auteur: Quintus Curtius Rufus.
– een Romeinse historicus, waarschijnlijk schrijvend in de 1e eeuw na Christus, vooral bekend van het bovenstaande werk.
