Gladys Bagg Taber:
(geboren 12 april 1899, Colorado Springs, USA – overleden 11 maart 1980, Southbury, Connecticut, USA. ).
Amerikaanse schrijfster van 59 boeken, waaronder de Stillmeadow boeken, en columniste voor Ladies’ Home Journal en Family Circle.
De novemberwind heeft een geluid dat anders is dan alle andere. Je kunt je gemakkelijk de grot van de wind voorstellen in een of ander mythisch Noordland, waar de wind wordt geboren en de goden ze eropuit sturen om de stille lucht te veroveren.
Lange koude nachten markeren de terugkeer van november, grijze regen valt, de wind waait door de bronzen eikenbladeren.
Sommige dagen in november dragen de hele herinnering aan de zomer met zich mee, zoals een vuuropaal de kleur van de opkomst van de maan draagt.
De aarde is zo rijk in september. Appels en kweeperen vallen van zware takken. Kool, pompoen, broccoli, paprika, tomaten rijpen in elke tuin. Witte en blauwe druiven hangen zware trossen aan de wijnstokken.
De passage viert ‘september als een seizoen van overvloed en oogst’.
De buigende takken, rijpende groenten en zware trossen druiven tonen de aarde op haar rijkst, vlak voor de neergang van de herfst.
Het terugkerende idee van ‘zwaarte’ suggereert:
– vruchtbaarheid en overvloed,
– de voltooiing van het groeiseizoen,
– dankbaarheid voor de vrijgevigheid van de natuur,
– september als overgang tussen zomer en herfst.
✍️ Auteur en herkomst:
Het citaat wordt ‘veelal toegeschreven aan Gladys Taber’ (1899–1980), een Amerikaanse schrijfster die bekendstaat om haar beschouwende essays over het plattelandsleven, het huiselijk leven, dieren, tuinen en de seizoenen rond haar huis in Connecticut, Stillmeadow.
Het wordt vaak in verband gebracht met haar “Stillmeadow-geschriften”, en sommige secundaire bronnen linken het aan “Stillmeadow Calendar” (1967). Het is echter lastig om een ​​betrouwbare bronvermelding (met editie en paginanummer) voor de exacte bewoording te vinden; daarom is de veiligste toeschrijving:
> “De aarde is zo rijk in september…” — toegeschreven aan Gladys Taber.
Het is geen oud spreekwoord of traditionele uitdrukking, maar blijkbaar een passage uit — of een bewerking van — Tabers proza ​​over de seizoenen.
đź“ť Tekstvariaties:
Er circuleren online verschillende versies, waaronder:
– “Witte en ‘blauwe’ druiven…”
– “Witte en ‘paarse’ druiven…”
– “vallen van ‘zware takken”
– “vallen van ‘de bomen”
Deze variaties suggereren dat het citaat soms is overgenomen, ingekort of geparafraseerd, in plaats van letterlijk te zijn overgenomen uit een geverifieerde uitgave.
April is een belofte van wat komen gaat.
De volledige zin in het Engels luidt:
“April is a promise that May is bound to keep.” (April is een belofte die Mei zeker zal nakomen.). De versie “April is a promise of what is to come,” is een veelgebruikte (en iets kortere) variatie die de essentie van de oorspronkelijke zin perfect weergeeft. Dit citaat spreekt tot ons omdat het een universele menselijke ervaring verwoordt:
1. Herkenbaarheid: We herkennen allemaal dat gevoel van verlichting en opwinding als de eerste lentezon doorbreekt.
2. Tijdloze Wijsheid: Het herinnert ons eraan dat goede dingen tijd nodig hebben en dat de periode van groei en voorbereiding net zo belangrijk is als de bloei.
3. Eenvoud en Schoonheid: Taber had een gave om de natuur in eenvoudige, warme taal te vangen. Het is een zin die je meteen een goed gevoel geeft.
