Peggy Toney Horton:
West Virginia, USA
Amerikaanse journaliste, auteur en blogger.
Wanneer het in mijn ziel een vochtige, druilerige novembermaand is, zal ik de herinnering aan warme, zonnige, nazomermiddagen als deze oproepen en enorm getroost worden.
Wat is er spannender dan een oktoberdag? Het is jouw verjaardag, 4 juli en Kerstmis in één.
Voor mij is dit oktober. Terwijl ik me terugtrek in mijn eigen wereld en alles blokkeer, behalve de schoonheid van het seizoen, mijn reflecties en mijn relatie met God, merk ik dat dit genoeg is om me door de lange koude winter en daarna te loodsen.
Ah, mooi oktober, terwijl je het seizoen inluidt dat mijn ziel doet ontwaken, dwingt je ontzagwekkende schoonheid mijn geest om te zweven als een blad gevangen in een herfstbries en mijn hart om te zingen als een hemels koor.
Mijn geliefde oktober is teruggekeerd – met haar schitterende kleuren, koele temperaturen en zonnige, wolkenloze, azuurblauwe luchten, en ik moet ervan genieten voordat het weer voor een jaar verdwijnt.
Ach, september! Jij bent de deur naar het seizoen dat mijn ziel doet ontwaken, maar ik moet bekennen dat ik alleen van je hou omdat je een opmaat bent voor mijn geliefde oktober.
Terwijl het verleidelijke lied van september in mijn oor begint te fluisteren, hunkert mijn hartstochtelijke geest naar de pracht van zijn belofte.
De zin personifieert september als een verleidelijke, muzikale verschijning – met een “verlokkend lied” – die iets losmaakt bij de spreker. Woorden als “gepassioneerde geest” en “verlangt” kaderen de komst van het seizoen niet slechts als een weersverandering, maar als een emotionele aantrekkingskracht: een hunkering naar of verwachting van wat komen gaat. “De pracht van zijn belofte” suggereert dat de nadruk ligt op de verwachting – de schoonheid die september op het punt staat te onthullen – in plaats van op de schoonheid die de maand al in zich draagt. Dit sluit aan bij Hortons bredere stijl: warme, nostalgische en door geloof geïnspireerde bespiegelingen over de seizoenen, herinneringen en familie (ze heeft een soortgelijke uitspraak over oktober, die ze omschrijft als “het seizoen dat mijn ziel doet ontwaken”).
Herkomst:
Het citaat is niet gekoppeld aan één specifiek, bekend gepubliceerd werk met een duidelijke bronvermelding. Het circuleert op websites die citaten verzamelen (zoals Goodreads, IZ Quotes, Quote Garden, The Guardian en diverse overzichten van “september-citaten”) met telkens dezelfde bewoording en toeschrijving aan haar. Daarnaast zijn enkele van haar andere citaten opgenomen in gepubliceerde verzamelbundels (zoals “She Said What? Quotable Women Talk Aging” van dr. Kathleen Cannon en “Quotes to Live Your Life By!” van Emma Careford). Gezien haar oeuvre – persoonlijke essays en seizoensgebonden overpeinzingen in “The Charleston Gazette” en op blogs zoals “Peggy’s Ponderings” – is de kans groot dat deze zin afkomstig is uit een van die essays of blogberichten, en niet uit een gedicht of hoofdstuk van een boek; ik heb echter nergens een specifieke oorspronkelijke bron kunnen vinden.
Auteur:
Peggy Toney Horton is een bestaande, gedocumenteerde schrijfster van persoonlijke essays en columns; ze woont in een klein stadje in de buurt van Charleston, West Virginia. Ze schrijft al lange tijd voor de “Charleston Gazette-Mail” (met name de rubriek “Essays on Faith”) en haar werk is ook verschenen in publicaties als “USA Deep South”, “All Things Girl”, “Midlife Collage”, “Bewildering Stories”, “Front Porch Magazine”, “Page & Spine”, ‘Memoirabilia” en “A Quiet Courage”. Ze is de auteur van diverse boeken, waaronder “Somewhere in Heaven My Mother Is Smiling” (2011) – dat in 2011–2012 tot de top 100 van geïmporteerde boeken in China behoorde – evenals “Unseen Angels”, “Sweet Whispers of Youth”, “Stop the World and Get Off”, “Does God Want Us to Be Happy”, “Cries of a Broken Spirit”, “Sunshine Hollow”, “Dancing With Sugarplums” en “She Did It Her Way”. In 2020 verloor ze haar zoon aan kanker; in enkele van haar recentere essays blikt ze terug op dat verdriet.
