Charlotte Eriksson:
Zweedse (Göteborg), schrijfster, liedjesschrijfster, dromer, zwerfster.
Ik ben niet alles wat ik wil zijn, maar ik ben meer dan ik was, en ik leer nog steeds.
Het is juli en ik heb hoop in wie ik aan het worden ben.
De zin is in wezen een mantra van zelfvergeving en zelfvertrouwen. Het is eigenlijk de slotzin van een langere passage, waarin de spreker beschrijft hoe hij/zij geloof koestert in elk litteken en elk pijnlijk woord dat ooit tegen of over hem/haar is gezegd, omdat die ervaringen hem/haar nog steeds iets leren. Hij/zij beschrijft hoe hij/zij vrede sluit met zichzelf – “de hand schudt” met zijn/haar eigen hoofd en hart, en afspreekt samen te werken omdat hij/zij nog een toekomst heeft en mensen die hem/haar nodig hebben – en uit die verzoening komt de slotgedachte voort: “Dus ik heb hoop in wie ik aan het worden ben. Het is juli en ik heb hoop in wie ik aan het worden ben.”
De formulering “Het is juli” verbindt het gevoel aan een specifiek moment in het jaar – het midden van de zomer, voorbij de helft, een seizoen dat vaak wordt geassocieerd met warmte, groei en vernieuwing. In plaats van te wanhopen over fouten uit het verleden of pijn, beschouwt de spreker juli als een teken van voortdurende transformatie: bewijs dat hij/zij nog steeds iemand aan het worden is, en dat dit proces iets is om hoopvol over te zijn in plaats van angstig. Het is een populaire quote voor juli/de zomer, juist omdat mensen hem gebruiken om hun persoonlijke groei halverwege het jaar te markeren – een kleine check-in bij jezelf die zegt: “Ik ben nog niet klaar, en dat is oké.”
Oorsprong:
De zin komt uit Charlotte Erikssons boek Everything Changed When I Forgave Myself, een verzameling poëzie en proza-reflecties. Ze plaatste de zin ook op Instagram onder haar gebruikersnaam @justaglasschild, met de vermelding dat hij uit hetzelfde boek komt.
Auteur:
Charlotte Eriksson is een Zweedse auteur, muzikant en blogger, bekend om haar openhartige, dagboekachtige poëzie over mentale gezondheid, zelfwaardering en identiteit. Haar andere bekende boek is Empty Roads & Broken Bottles.
Neem een douche, spoel de dag af. Drink een glas water. Ga liggen en sluit je ogen. Let op de stilte. Let op je hart. ’t Klopt nog steeds. Nog steeds aan het vechten. Je hebt het tenslotte gered. Je hebt het gehaald, weer een dag. En je kunt het er nog wel een keer. Je doet het prima.
Het is januari en ik schep de sneeuw van de grond. Ik heb zojuist de bloem weggegooid die je me liet beloven water te geven, wees voorzichtig, want ik was te onzorgvuldig, zei je. Onzorgvuldig met dingen en mensen, om me heen en achter me, en ik herinner me dat ik maar een seconde of twee stil was, denkend dat het zoveel gemakkelijker is om weg te gaan en aan iets nieuws te beginnen dan te zorgen voor wat er al is.
Lieve wereld, ik ben opgewonden om in jou te leven, en ik ben dankbaar voor nog een jaar.
