(Maisons-Laffitte, 5 juli 1889 – Milly-la-Forêt, 11 oktober 1963).
Frans dichter, romanschrijver, toneelschrijver, ontwerper en filmmaker.
Alhoewel Cocteau op meerdere terreinen actief was, vond hij dat hij in de eerste plaats dichter was en dat al zijn werk poëzie was, of het nu een roman, een film, een toneelstuk of een schilderij betrof. Cocteau was een van de belangrijkste personen binnen het surrealisme. Zijn werk was van grote invloed op vele artiesten, onder wie de bekende Les Six-componisten. Zijn bekendste werken zijn het boek Les Enfants terribles (1929), het toneelstuk Les parents terribles en de film La Belle et la Bête (1946).
Jean Cocteau (1937) Foto: wikipedia.org
De uiterste grens van wijsheid wordt door het publiek dwaasheid genoemd.
Foto door Ben Kerckx
De dichter is een leugenaar die altijd de waarheid spreekt.
Afbeelding: Peter van Geest AI. Betekenis: De uitdrukking drukt een paradox uit: “liegen” = gebruik van fictie, verbeelding, metafoor, overdrijving en symboliek. “de waarheid” = een dieper, existentieel of emotioneel inzicht dat niet letterlijk maar wel treffend waar is. Kernidee: poëzie verzint vormen om een waarheid te onthullen die met louter feitentaal moeilijk te raken is. Oorsprong:Klassieke wortels: In de Poetica stelt Aristoteles dat poëzie “filosofischer” is dan geschiedenis, omdat ze het algemene en wezenlijke raakt in plaats van alleen het particuliere. Dat idee ligt onder deze paradox. Moderne formulering: De bekende versie is nauw verwant aan (en in het Nederlands vaak teruggebracht tot) Jean Cocteau’s uitspraak: “Le poète est un menteur qui dit toujours la vérité.” Vrij vertaald: “De dichter is een leugenaar die altijd de waarheid spreekt.” In het Nederlands werd dat bondig: “Dichters liegen de waarheid.”
Naarmate ik ouder wordt, raak ik er steeds meer van overtuigd dat het enige dat echt blijvend is, onze dromen zijn.
Afbeelding: Peter van Geest AI. Betekenis 💭: De uitspraak “Naarmate ik ouder wordt, raak ik er steeds meer van overtuigd dat het enige dat echt blijvend is, onze dromen zijn” raakt aan een diep filosofisch concept. Vergankelijkheid van het materiële: Naarmate men ouder wordt, ervaart men vaak de vluchtigheid van materiële bezittingen, relaties, jeugd en zelfs fysieke vermogens. Veel dingen die in het leven belangrijk lijken, blijken uiteindelijk te vervagen of te verdwijnen. De kracht van dromen: Dromen, in deze context, verwijzen niet alleen naar nachtelijke fantasieën, maar ook naar ambities, idealen, verlangens, hoop en de innerlijke wereld van de mens. Deze innerlijke wereld, gevuld met dromen en aspiraties, kan aanvoelen als iets dat tijdloos is en onafhankelijk van externe omstandigheden blijft bestaan. Ze geven richting, betekenis en kunnen een bron van troost of inspiratie zijn, zelfs als de realiteit weerbarstig is. Een vorm van onsterfelijkheid: In zekere zin suggereren dromen een vorm van onsterfelijkheid. Ze kunnen ons voortstuwen, zelfs na tegenslagen, en kunnen een erfenis achterlaten via kunst, innovatie of de invloed op anderen. Kortom, de uitspraak benadrukt de intrinsieke waarde en duurzaamheid van onze innerlijke wereld en aspiraties, in contrast met de vergankelijkheid van de fysieke en externe wereld. Oorsprong en Auteur: Jean Cocteau ✅ (1889-1963). Jean Cocteau was een invloedrijke Franse kunstenaar en intellectueel. Hij was een veelzijdig talent: dichter, toneelschrijver, filmmaker, romanschrijver, schilder en ontwerper. Zijn werk kenmerkt zich vaak door surrealistische elementen, verkenning van identiteit, en een diepe introspectie. Hij was een sleutelfiguur in de Parijse avant-garde scene van de 20e eeuw. De zin past perfect bij zijn oeuvre en zijn neiging om de grens tussen realiteit en fantasie te vervagen, en de kracht van de menselijke geest en creativiteit te benadrukken.
Door Pieter
Mensenmens, zoon, echtgenoot, vader, opa.
Spiritueel, echter niet religieus.
Ik hou van golf, wandelen, lezen en de natuur in veel opzichten.
Onderzoeker, nieuwsgierig, geen fan van de mainstream media (MSM).
