Baltasar Gracián y Morales:
(Belmonte (bij Calatayud), 1601 – Tarazona (in Aragón).
Spaanse jezuïet die bekend is als schrijver van amorele, illusieloze, ‘machiavellistische’, vaak cynisch genoemde boeken, waaronder Handorakel en kunst van de voorzichtigheid.
Zijn werk werd geprezen door Nietzsche, Voltaire, Stendhal en La Rochefoucauld. Schopenhauer heeft het Handorakel in het Duits vertaald. Gracián schreef ook onder de naam Lorenzo Gracián en onder het anagram Gracía de Marlones. Zijn eigenlijke achternaam was Galacian y Morales. De naam waaronder hij bekendstaat, Baltasar Gracián, nam hij aan bij zijn toetreding tot de orde der jezuïeten.
In alle dingen komt bedrog als eerste aan en sleept dwazen achter zich aan in eindeloze vulgariteit. De waarheid komt altijd te laat, komt als laatste, hinkend met de tijd mee.
Een verkeerde manier van doen maakt alles zuur, zelfs rechtvaardigheid en rede. Een juiste manier maakt alles goed: het maakt een ‘nee’ goudkleurig, verzacht de waarheid en laat zelfs ouderdom er mooi uitzien.
Beschouw het als een eer om bekritiseerd te worden, vooral door mensen die kwaadspreken over goede mensen. Je zou je gekwetst moeten voelen wanneer iedereen tevreden is met wat je doet; dat is een teken dat het niet deugt, want volmaaktheid is slechts voor weinigen weggelegd.
Praktische Wijsheid: Gracián moedigt aan om wijs en strategisch te handelen in sociale situaties. Kritiek en Reflectie: Zijn werk behandelt de waarde van zelfreflectie en de impact van kritiek, wat aansluit bij de eerder besproken uitspraak over kritiek. Conclusie: Gracián’s werk blijft relevant en biedt tijdloze lessen over de menselijke natuur en sociale vaardigheden, wat hem tot een invloedrijke denker maakt in de filosofie en literatuur.
